اخراجی های سمپاد

خداحافظی اما باسلامی دوباره

nodet-gang — Sat, 26 Apr 2008 16:43:18 GMT

سلام من دیگه تو این وب فعالیت نمیکنم.ینی دوست ندارم.دست به یه کارجالب زدم.

لطفا به وبلاگ زیر یه سری بزنین ونظرتون رو بگین.

http://sotedelan-n.blogfa.com

ساعت 5 عصر

nodet-gang — Mon, 31 Mar 2008 15:36:18 GMT

((فدریکو گارسیا لورکا))

در ساعت پنج عصر

درست ساعت پنج عصر بود

پسری پارچه سپید را آورد

در ساعت پنج عصر

سبدی آهک از پیش آماده

در ساعت پنج عصر

باقی همه مرگ بود و تنها مرگ

در ساعت پنج عصر

باد با خود برد تکه های پنبه را هرسوی

در ساعت پنج عصر

و زنگار، بذر نیکل و بذر بلور افشاند

در ساعت پنج عصر

اینک ستیز یوز و کبوتر

در ساعت پنج عصر

رانی با شاخی مصیبت بار

در ساعت پنج عصر

ناقوسهای دود و زرنیخ

در ساعت پنج عصر

کرنای سوگ و نوحه را آغاز کردند

در ساعت پنج عصر

در هر کنار کوچه دسته های خاموشی

در ساعت پنج عصر

و گاو نر تنها دل بر پای مانده

در ساعت پنج عصر

چون برف خوی کرد و عرق بر تن نشستش

در ساعت پنج عصر

چون ید فروپوشید یکسر سطح میدان را

در ساعت پنج عصر

مرگ در زخمهای گرم بیضه کرد

در ساعت پنج عصر

بی هیچ بیش و کم

در ساعت پنج عصر

تابوت چرخداریست در حکم بسترش

در ساعت پنج عصر

نی ها و استخوانها در گوشش می نوازند

در ساعت پنج عصر

تازه گاو نر بسویش نعره بر میداشت

در ساعت پنج عصر

که اتاق از احتزار مرگ چون رنگین کمانی بود

در ساعت پنج عصر

قانقرایا میرسید از دور

در ساعت پنج عصر

بوق زنبق در کشاله ی سبز ران

در ساعت پنج عصر

زخمها می سوخت چون خورشید

در ساعت پنج عصر

و در هم خرد کرد انبوهی مردم دریچه ها و درها را

در ساعت پنج عصر

آی چه موهش پنج عصری بود

ساعت پنج بود بر تمامی ساعتها

ساعت پنج بود در تاریکی شامگاه

بهار بهار چه اسم آشنایی!

nodet-gang — Wed, 19 Mar 2008 09:06:18 GMT

خوب دوباره سلام.منم دیدم دوباره یه بهار دیگه داره میاد.گفتم یه تبریکی گفته باشم.اما اگه دقت کنین بهارای ما باهم هیچ فرقی نداره.مخصوصا برای من که غمگینم.دیگه از اون سرخوشی وسرمستی خبری نیست.آخه میدونین:

مستیم دردمنو دیگه دوانمیکنه غم بامن زاده شده منو رها نمیکنه

بگذریم.چقد چرت گفتم.سرتونو بدرد نیارم.واسه ((بهارتون)) یه شعر ازاستاد محمد علی بهمنی

تقدیمتون میکنم.امیدوارم سالی مثل هرسال نداشته باشین که دارین.((عیدتون))مبارک ومارو

حلال کنین.

((بهار...بهار))

بهار بهار
پرنده گفت یا گل گفت؟
خواب بودیم و هیچکی صدایی نشنفت

بهار بهار ...صدا همون صدا بود
صدای شاخه ها و ریشه ها بود
بهار بهار چه اسم آشنایی
صدات میاد اما خودت کجایی؟

وا بکنیم پنجره ها رو یا نه؟
تازه کنیم خاطره ها رو یا نه؟
بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد

بهار اومد با یه بغل جوونه
عیدو آوورد از تو کوچه تو خونه

بهار بهار یه مهمون قدیمی
یه آشنای ساده و صمیمی
یه آشنا که مثل قصه ها بود
خواب و خیال همه بچه ها بود

یادش بخیر بچه گیا جه خوب بود
حیف که هنوز صبح نشده غروب بود
آخ که چه زود قلک عیدیامون
وقتی شکست باهاش شکست دلامون

بهار اومد برفارو نقطه چین کرد
خنده به دلمردگی زمین کرد

چقدر دلم فصل بهارو دوست داشت
وا شدن پنجره ها رو دوست داشت

بهار اومد پنجره ها رو وا کرد
منو با حس دیگه آشنا کرد
یه حرف یه حرف، حرفای من کتاب شد
حیف که همه ش سووال بی جواب شد

دروغ نگم هنوز دلم جوون بود
که صب تا شب دنبال آب و نون بود

بهار اومد اما با دست خالی
به یه بغل شکوفه خیالی

بهار بهار گلخونه های بی گل
خاطره های مونده اون ور پل

بهار بهار یه غصه همیشه
منظره های مات پشت شیشه

بهار بهار حرفی برای گفتن
تو فصل بی حوصلگی شکفتن

بهار بهار پرنده گفت یا گل گفت
ما شنیدیم هر کسی خوابه نشنفت

عاشقانه

nodet-gang — Tue, 04 Mar 2008 09:53:27 GMT

                                        آنکه میگوید دوستت دارم

                                        خنیاگر غمگینی است

                                        کاوازش را از دست داده است

                                        ای کاش عشق را زبان سخن بود

                                        هزار کاکلی شاد در چشمان توست

                                        هزار قناری خاموش در گلوی من

                                        عشق را ای کاش زبان سخن بود

                                        آنکه می گوید دوستت دارم

                                       دل اندوهگین شبی است که مهتابش را میجوید

                                       هزار آفتاب خندان درخرام توست

                                       هزار ستاره گریان در تمنای من

                                       عشق را ای کاش زبان سخن بود...

مرگ...

nodet-gang — Tue, 19 Feb 2008 09:33:18 GMT

چه لغت بیمناک و شورانگیزی است !از شنیدن آن احساسات جانگدازی به انسان دست می دهد : خنده را از لبها می زداید ، شادمانی را از دلها می برد ، تیرگی و افسردگی آورده هزار گونه اندیشه های پریشان از جلو چشم می گذراند .

زندگانی از مرگ جدائی ناپذیر است . تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت . از بزرگترین ستاره آسمان تا کوچکترین ذره روی زمین دیر یا زود می میرند : سنگها ، گیاه ها ، جانوران هرکدام پی در پی بدنیا آمده و به سرای نیستی رهسپار شده در گوشه فراموشی مشتی گرد و غبار می گردند ، زمین لاابالیانه گردش خود را در سپهر بی پایان دنبال می کند ؛ طبیعت روی بازمانده آنها دو باره زندگانی را از سر می گیرد : خورشید پرتو افشانی می نماید ، نسیم می وزد ، گلها هوا را خوشبو می گردانند ، پرندگان نغمه سرائی می کنند ، همه جنبندگان به جوش و خروش می آیند . آسمان لبخند می زند ، زمین می پروراند ، مرگ با داس کهنه خود خرمن زندگانی را درو می کند. مرگ همه هستیها را به یک چشم نگریسته و سرنوشت آنها را یکسان می کند : نه توانگر می شناسد نه گدا ، نه پستی نه بلندی و در مغاک تیره آدمیزاد ، گیاه و جانور را در پهلوی یکدیگر می خواباند ، تنها در گورستان است که خونخواران و دژخیمان از بیدادگری خود دست می کشند ، بی گناه شکنجه نمی شود ، نه ستمگر است نه ستمدیده ، بزرگ و کوچک در خواب شیرینی غنوده اند . چه خواب آرام و گوارائی است که روی بامداد را نمی بینند ، داد و فریاد و آشوب و غوغای زندگانی را نمی شنود . بهترین پناهی است برای دردها ، غمها ، رنجها و بیدادگریهای زندگانی . آتش شرربار هوی و هوس خاموش می شود . همۀ این جنگ و جدالها ، کشتارها ، درندگیها ، کشمکشها و خود ستائیهای آدمیزاد در سینۀ خاک تارک و سرد و تنگنای گور فروکش کرده آرام می گیرد .

اگر مرگ نبود همه آرزویش را می کردند ، فریادهای نا امیدی به آسمان بلند می شد ، به طبیعت نفرین می فرستادند . اگر زندگانی سپری نمی شد ، چقدر تلخ و ترسناک بود . هنگامیکه آزمایش سخت و دشتوار زندگانی چراغهای فریبندۀ جوانی را خاموش کرده ، سرچشمه مهربانی خشک شده ، سردی ، تاریکی و زشتی گریبان گیر می گردد ، اوست که چاره می بخشد ، اوست که اندام خمیده ، سیمای پرچین ، تن رنجور را در خوابگاه آسایش می نهد .

ای مرگ ! تو از غم و اندوه زندگانی کاسته بار سنگین آنرا از دوش بر میداری ، سیه روز تیره بخت سرگردان را سرو سامان می دهی ، تو نوشداروی ماتم زدگی و نا امیدی می باشی ، دیده سرشکبار را خشک می گردانی . تو مانند مادر مهربانی هستی که بچه خود را پس از یک روز طوفانی در آغوش کشیده ، نوازش می کند و می خواباند ، تو زندگانی تلخ ، زندگانی درنده نیستی که آدمیان را به سوی گمراهی کشانیده و در گرداب سهمناک پرتاب می کند ، تو هستی که بدون پروری ، فرومایگی ، خودپسندی ، چشم تنگی ، و آز آدمیزاد خندیده پرده به روی کارهای ناشایستۀ او می گسترانی. کیست که شراب شرنگ آگین تو را نچشد ؟ انسان چهره تو را ترسناک کرده و از تو گریزان است ، فرشتۀ تابناک را اهریمن خشمناک پنداشته ! چرا از تو بیم و هراس دارد ؟ چرا به تو نارو و بهتان می زند ؟ تو پرتو درخشانی اما تاریکیت می پندارند ، تو سروش فرخنده شادمانی هستی اما در آستانه تو شیون می کشند ، تو فرستادۀ سوگواری نیستی ، تو درمان دلهای پژمرده می باشی ، تو دریچۀ امید به روی نا امیدان باز می کنی ، تو از کاروان خسته و درماندۀ زندگانی مهمان نوازی کرده آنها را از رنج راه و خستگی می رهانی ، تو سزاوار ستایش هستی ، تو زندگانی جاویدان داری ....

...

بازگشت اسی وفتوکاتور 4

nodet-gang — Sat, 19 Jan 2008 11:02:18 GMT

سلام.من دوباره برگشتم.پس ازتهمت هایی که درباب خودکشی ازاین حرفا زده شد بالاخره به این بحثا پایان دادم.باید بگم امثال ماها قدرت همچین کاربزرگیو نداریم.چون خودکشی جرات میخواد که ماها...

خوب سمپادیان جان!بگذریم الان که دارم این پستو می نویسم زدم به در بیخیالی و همه غم هارو فراموش کردم.دوتام فتوکاتور براتون اووردم که... باحاله ببینین دگه...

شب یلداتون مبارک!!

nodet-gang — Thu, 20 Dec 2007 19:14:23 GMT

مهر رخشان نکــــوترین مهر است

شب یلـــــدا تــــولــد مهـر است

این همــــــایـون شب خیـــال انگیز

هست در آخـــرین شب پـــایـیـز

بیخ و بن در حماسه گسترده است

در نهـــــادش حماسه پروردست

لفظ یلـــــــدا اگر چـــه سریانیست

شب مهـــر آفــــرین ایرانیست ...

عمرتون صد شب یلدا

دلتون قد یه دریا

توی این شبای سرما

یادتون همیشه با ما

چقد سخته!

nodet-gang — Thu, 13 Dec 2007 14:44:15 GMT

چقد سخته تو چشای کسی که تمام عشقتو ازت گرفته و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داده زل بزنی و به جای این که لبریز کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوز دوسش داری

چه قد سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیوار تکیه بدی که یه بار زیر اوار غرور ش همه ی وجود ت له شده

چقد سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتوونی بهش بگی

چقد سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه ها تو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری

چقد سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی وهزاربارتو خودت بشکنی واونوخ آروم زیر لب بگی:

گل من باغچه نو مبارک!

حالا چرا؟

nodet-gang — Mon, 10 Dec 2007 15:34:18 GMT

امدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

بی وفا حلا که من افتاده ام از پا چرا؟

نوش دارویی و بعداز مرگ سهراب امدی

سنگ دل این زود تر می خواستی حالا چرا؟

عمر ما را مهلت امروز وفردای تو نیست

من که یک امروز مهمان تو ام فردا چرا؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند

درشگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا؟

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

این سفر راه قیامت می روی تنها چرا؟؟

فوتوکاتورهای سمپادی (3)

nodet-gang — Thu, 06 Dec 2007 17:31:18 GMT

نکته:این عکس مال پارسال چون تولد آقای ارمی تواردیبهشته